केही सोच अनी बिचारहरु

Please visit

2010-05-20T02:18:00.001-07:00

Please visit my next blog. All artical are there. Thank you
My next blog - http://merogandaki.blogsome.com Thak you. Naresh Shrestha

विजया दशमी २०६५

2008-10-05T21:13:00.000-07:00

Mero Gandaki - ke hi soch ani k hi bichar

बिजया दशमी २०६५ को पावन अवसरमा स्वदेश तथा बिदेशमा रहनु हुने समस्त नेपाली दाजुभाई दिदीबहिनी तथा सम्पूर्ण साथीहरुमा हार्दिक मंगलमय शुभकामना ब्यक्त गर्दछु .

हासो पनि र दुख पनि

2008-07-25T22:16:00.001-07:00

आज यतिका बर्ष सम्म पनि त्यो दिन भुल्न सकेको छैन । बेला बेला मा त्यो दिन सम्झन्छु र हास्न मन लाग्छ र दुख पनि लाग्छ । एक दिनको कुरा हो आफ्नो गाउमा उच्च शिक्षा को सुबिधा नभएको कारणले नजिकैको शहर पोखरा जाने गर्दथे । नजिकै भएको कारणले जाने आउने गर्दथे । यस्तै बसमा जाने आउने क्रममा एउटा सुन्दर युवती मेरो नजरमा पर्‍यो । उनि निकै सुन्दर थिइन । उनको सुमधुर बोली, हिस्सी परेको अनुहार, लजालु अधर्, झर्ना झै केशराशी अनि मिजासिलो स्वभाब । म त्यसै उनि प्रती आकर्षित भए । त्यसपछी का दिनहरुमा केबल उनैको याद आईरहन्थ्यो । आँखा वरिपरी उनकै तश्बिर छाया बनी घुमी रहन्थ्यो । भोक प्यास भुलेर उनकै यादमा डुब्न पुग्थे । मैले उसलाई धेरै माया गर्न पुगेछु र अन्तर आत्मा मा सजाइ सकेछु । उसलाई नभेटेको दिन निकै नरमाइलो लाग्थ्यो । तर यो सब मेरो एकोहोरो प्रेम थियो । उनको सामु केही बोल्न सक्दिन थे त्यसैले प्रेम को प्रस्ताव त निकै टाढा को कुरा थियो । एक दिन निकै साहस् गरी उसलाई मैले प्रेम को प्रस्ताव राखे । उनले पनि मलाई उनको मन मन्दिर मा सजाई सकेकी रहिछिन । मेरो यही प्रस्ताव को प्रतिक्षा मा बसी रहेकी रहिछिन । उनलाई पनि मलाई नदेख्दा र मेरो अनुपस्थिती मा निकै छटपटाउदी रहिछिन । त्यसैले उनले मेरो प्रेम सहजै स्विकार गरिन । यसरी नै हाम्रो माया को थुङाहरु प्रगाढ बन्दै गयो । अब म उनि बिना र उनि म बिना बाच्न नसक्ने भई सकेका थियौ । तर अफसोच उनलाई मन पराउने अर्को एकजना केटा पनि रहेछ । हामी अलि चन्चले स्वभाव भएको ले हिड्दा पनि र बस् मा पनि निकै जिस्किदै हिड्थ्यौ । कहिले फेवताल्, कहिले बेग्नास्ताल र कहिले सारङ्कोट घुम्न जान्थ्यौ । यस्तै घुम्ने क्रममा हामीलाई त्यो केटाले देखेछ । शायद हाम्रो दृश्य उसलाई अशहय भएछ क्यारे । त्यसैले त्यही बेलुका मलाई त्यो केटाले फोन गर्‍यो । फोन को घन्टी बज्न साथ मैले फोन उठाउँदै हेल्लो को बोल्नु भएको भनेर भने । तर उता बाट केही उत्तर आएन । पुन्ह त्यही प्रश्न गर्दै कसलाई खोज्नु भएको के काम छ मात्र के भनेको थिए उता बाट धम्की को बार्ण आयो । त त्यो केटी सँग किन हिडछस ? तैले उसलाई छोड्दे । उनि मेरी हो । अब आइन्दा फेरी पनि मैले उनि सँग हिंडेको देखे भने तेरो हात खुट्टा भाचिदिन्छु यस्तै अनेक धम्की हरु दिएको थियो । त्यती भनि सकेपछी उसले फोन राखी दियो । मलाईइ कता कता डर लाग्यो । कता बाटो मा हिड्दै पछाडिबाट आएर केही पो गर्ने होकी । यस्तै सोच्दै निकै डरै रहेको थिए । फेरी को हो कस्तो छ भनेर चिनेको पनि थिइन । तर मलाई पन केही आट थियो र यदि केही परिहाले पनि म पनि छोड्दिन भन्ने।त्यसको केही दिन पछी हामी फेवाताल घुम्न गएका थियौ । त्यहाँको मनोरम दृश्य मा हामी हराई रहेका थियौ । सन्जोग पनि कस्तो त्यो केटा पनि त्यही घुम्न आएको रहेछ । तर त्यो केटालाई मैले चिन्दिनथे । तर उसले मलाई चिन्थ्यो । अचानक पछाडि बाट आएर कसैले मेरो हात च्यप्प समात्यो । यसो पछाडि फर्केर हेरेको एउटा भुस् तिघ्रे केटा रहेछ । अस्ती मैले भनेको कुरा किन मानिनस ? तेरो दात झारिदिन्छु अब भन्दै म माथि हात उठाएको थियो । मैले पनि जोडले उसको हात बाट मैले मेरो हात फुस्काए । जिउधन को सुरक्षा त गर्नै पर्‍यो । त्यसैले म पनि के कम कसेर त्यो केटाको नाकमा प्याच्य के हानेको थिए एक्कासी ठुलो आवजमा ऐया …मरे । म झसँग भए । त्यो आवाज त्यो केटा नभएर म सँग सुत्ने साथी को थियो । बिउझेर हेरे अचम्म लाग्यो । यो सब सपना पो रहेछ । हतार हतार बत्ती बाले बिचरा को नाकबाट खलखली रगत बगी रहेको थियो । बिहान को पाच बजी सकेको रहेछ । उसलाई तुरुन्तै नजिकैको मेडिकल मा लगेर उपचार गराए । यो घटना सम्झिदा हास्न मन पनि लाग्छ र साथी को त्यो हालत सम्झिदा दुख पनि लाग्छ ।

गरीब को आसु ले

2008-07-05T00:10:00.000-07:00

जिन्दगिको यो मोड्मा आउँदा सम्म न त मैले माया गर्न जानेको थिए, न त जिउन जानेको थिए, न त कसैलाई साहारा दिन जानेको थिए र माया प्रेम भन्ने कस्तो बस्तु हो र यसको परिभाषा के हो भनेर बुझेको थिएन । तर आज आएर माया प्रेम भन्ने के हो भनेर जाने, जिउन जाने , कसैलाई साहारा दिन पनि जाने र यसको परिभाषा पनि बुझे । तर धोका भन्ने के हो भनेर बुझेको थिएन र जानेको पनि थिएन । यो शब्द निकै सुनेको थिए र कस्तो होला भनेर निकै सोचाई मा डुबिरहन्थे । तर आज आएर यो शब्द को अर्थ पनि थाहा भयो र भोगी रहेको छु । यो माया प्रेम भन्ने पनि कस्तो हुदो रहेछ । अन्जान मा नै हुदो रहेछ । सच्चा प्रेम नै जीवन को गोरेटो हुदो रहेछ । हिंड्नु पर्ने गोरेटोहरु बुझेर हिंड्नु पर्दो रहेछ । नजानी र नबुझी हिंडेमा यसको परिणम के हुन्छ भनेर आज भोग्दै छु । यो संसार यो समय पनि कति स्वर्थी रहेछ । दुई आत्मालाई थाहा नै नदिइ परिचित गराई दिने, एक अर्का प्रती माया का भावहरु बढाई दिने, जीवन को हर मोड्मा साथ दिने कसम खान लगाउने र अन्त मा गएर दोबाटोमा लगेर छोडिदिने । समय ले नै भनु आज यो - समय शिकारी बनेर मेरो मुटुलाई घाइते बनाई रगताम्य बनाएको छ । आकाश र पातलको धेरै अन्तर हुदो रहेछ । चाहेर पनि मिलन को कुरा असम्भव रहेछ । खोला को दुई किनारको मिलन पनि कहिले हुन नसक्दो रहेछ । यि सब आज आएर थाहा पाएको छु । मिलन हुनु र बिछोडिनु रहेछ जिन्दगी , पाउनु र हराउनु नै रहेछ जिन्दगी, अनि छुटेर गए पछी सम्झना मा तड्पी तड्पी मन को बेदना कम गर्नु नै रहेछ जिन्दगी, सम्झना को गहिराई मा डुबेर संसार नै भुल्नु रहेछ जिन्दगी । यस्तै कथा- ब्यथा भित्र आसु र हासो, रोदन र बेदना भित्र रुमल्लिएर बाच्नु नै रहेछ जिन्दगी । चाहनु नै मेरो ठुलो भुल रहेछ । परिचय हुनु त मेरो दुर्भाग्य रहेछ अनि पाउनु ठुलो अफसोच । के कसैलाई चाहनु, मन पराउनु र माया गर्नु भुल हो र ? फुलबारी मा फुलेको फुलको बास्ना खोज्दै जानु के कुनै अपराध हो र ? भएर नै होला आज मेरो यो दुर्गती भएको छ । मेरो हर ईच्छा, चाहना र सपनाहरु बादल र च्याटयङ कराए झै चकनाचुर भएको छ । भाताभुङ्ग भएको छ मेरो जीवन । मेरो सच्चा माया प्रेम कुनै एउटा खेल भएको छ । कसै को आत्मलाई चोट दिएर आफु आत्मा खुशी भएर बाच्नु राम्रो होइन । त्यसको अस्तीत्तव आँफै हरएर जानेछ । एक दिन राम्रो होला , दुई दिन राम्रो होला तर पछी...........। सम्झिनु पर्नेछ एउटा गरीब को पनि आत्मा हुन्छ भनेर र सोची दिनु पर्नेछ त्यो एउटा गरीब को हृदय पनि दुख्छ भनेर । गरीबलाई मोजमस्ती मा सदुपयोग गर्न नखोज कसैले भबिश्य मा ठुलो धोका हुन सक्ने छ । गरीब को आत्मा ले सराप्ने छ एक दिन, उसको माया ले पिरोल्ने छ एक दिन । गरीब को आसु ले पोल्ने छ एक दिन ..............गरीब को आसु ले पोल्ने छ एक दिन ।

प्रयत्न गर्ने छु

2008-03-17T04:25:00.000-07:00

सक्दिन म सबै कुरा मा सक्षम र निपूर्ण छु भनेर र सक्दिन म सदा दिन मुस्कुराई रहन्छु भनेर । मान्छे हु कुनै न कुनै कुरामा अपूर्ण नै हुन्छ र असक्षम पनि । सबै कुरा मा निपुण भएको मान्छे यो संसार मा को नै छ र कहाँ नै भेटिन्छ र ? त्यही माथि म जस्तो अनभिग्य ब्यक्ती र अन्योलता मा भौतारिदै हिंडेको ब्यक्ती । नगरेको होइन कल्पना र नदेखेको होइन सपनाहरु । तर यि सबै मेरा कल्पनाहरु सिमल को भुवा सरी खुल्ला गगन मा उडिरहेको छ । सपनाहरु सपना मा नै सिमित भई रहेको छ । अगाडि लम्किनु पर्ने यि मेरा पाईलाहरु मा ठेस लागेको छ । आज असक्षम र पूर्ण रुपमा रित्तिएको खाली बोतल सरी जीवन बिताई रहनु परेको छ । दु:खै दु:ख मा झेलिएको छ मेरा यि पाईलाहरु र पिडाले सजिएको छ मेरा यि धड्कनहरु, अदृश्य बेदनाहरु ले भरिएको छ मेरो मुटु र रोदन ले सजिएको छ मेरो क्षण र पलहरु । मेरा यि सबै कुराहरु शायद एउटा सिनेमा को कथा जस्तो लाग्छ होला, कुनै उपन्यास को शब्दहरु जस्तो लाग्छ होला । कहिले हासो त कहिले रोदन्, कहिले सुख त कहिले दु:ख यो त जीवन चक्र को नियम हो । त्यसैले सक्दिन म भन्न सदा मिठो मुस्कान र खुशी दिन । बरु चाहान्छौ भने दिने कोसिश गर्ने छु मुस्कान, हृदय भरी ब्यथा बोकेर , दिने प्रयत्न गर्ने छु खुशी, मुटु भरि ब्यथा बोकेर , तिम्रो जीवन मा सुनौलो बिहानिको लागि हरपल संघर्ष गर्ने छु । आकाश को जुन तारा त झार्न सक्दिनहोला । तर यो धर्तिको मलिलो माटो मा हरा भरा फुलहरु उमारेर सुगन्ध दिने प्रयत्न गर्ने छु । यो देखावटी संसार को कृतिम माया दिन नसके पनि तिमीलाई यो प्रकृतिक माया जालको संसारमा मिठो र न्यानो माया मा बाधेर संसाररिक आनन्द मा घुमाउने छु । जसरि नङ र मासु को सम्बन्ध गासिएको हुन्छ त्यसरि नै हाम्रो साथीत्तोको एउटा ज्वलन्त उदाहरण बनेर चिनिन चाहन्छु । हाम्रो यो मित्रता यो जुनिलाई मात्र नभएर सातौ जुनि सम्मको लागि अमर बनाउन हर दिन हर समय लागि परी हर बाधाहरुलाई चुनौती दिने छु । आत्मालाई साक्षी राखेर मायाको मोड र घुम्तिहरुलाई सुख र दु:ख सँग संघर्ष गर्दै तिमीलाई डोराएर हिंड्नेछु । जीवनको हरेक पाईला सफलता को उपहार बोकी ल्याउने छु । म साथी हु तिम्रो बुझ्छु तिम्रो मनिलो अनुहारको कम्पनहरु, बुझ्छु तिम्रो हर मुटुको धड्कनहरु र बुझ्छु आफ्नो हितैशी साथी को हर चाहाना र इच्छाहरु ।

कहिले बुझ्ने हुन ?

2008-02-23T06:56:00.000-08:00

दुख लागेको छ मेरो नेपाल को खबरहरु सुन्दा मुटु चर्किएको छ समाचारहरु पढ्दा ।
आखिर के हुँदै छ मेरो देश नेपाल । के हुन खोजिरहेको छ मेरो देश नेपाल । बिकास को बाटो मा हिंड्नु पर्ने मेरो देश आज किन पछी पर्दै छ ? कतै बिदेशी चाल र निरन्कुश बादिहरु को चाल त होईन ? किन बुझ्दैनन मै हु भन्ने हाम्रा देशका नेताहरु ले ? आज तराई आन्दोल भएको यतिका दिन सम्म पनि समाधान केही देखिएको छैन । केही निस्कर्ष निकाल्न सकेको छैन ।
बार्ता सफल भएर आन्दोलन साम्य होला भनेको त स्थिती झन चर्किदै गएको छ, हड्ताल जारी नै छ र कर्फ्यु लागि रहेको छ भन्ने खबर सुन्दा अब साँचिनै मेरो देश त्यही निरकुंस तन्त्रमा जाने भयो भन्ने डर लागि रहेको छ ।
यही रूपले आन्दोलन बढ्दै जाने हो भने र आन्दोलनकारी नेताहरुले कुरा नबुझ्ने हो भने भोली मेरो देश बिदेशी को सन्जाल र त्यही निरन्कुश तन्त्र मा नजाला भनेर भन्न सकिदैन । जताततै बन्द नेपालको राजधानी जस्तो ठाउँ मा डिजेलको अभाभवले यातायातहरु चल्न नसकेर स्कुलहरु बन्द, सरकारी कार्यालयहरु बन्द, बैंकहरु बन्द, उधोगहरु बन्द नेपाल भरि लोडसेडिङ्, पिउनेपानी को अभाव दैनिक प्रयोग हुने र साग-सब्जिको भाउहरु ले आकाश छोएको छ भन्दा उफफफफ होइन के हुँदैछ ?किन बुझ्दैनन आन्दोलन गर्ने हाम्रा नेताहरुले ? किन सोच्दैनन यस्तो स्थिती सिर्जना गरेर भोली को कर्णधारहरुको भबिष्य के होला भनेर ।
आखिर तिनिहरुका पनि सन्तान छन । हुन त तिनिहरुका सन्तानहरु बिदेश को कुनै महँगो स्कुलमा पढ्दै होलान । र what मतलब भनेर सोचेको होला । आखिर मर्ने हामी गरीब जनता त हौ नि । भबिष्य बिग्रने हामी गरीब जनता कै हो नि । कि कसो साथी हो ? आन्दोलनमा हामी गरीब जनताहरुलाई लडाएर उनिहरु महलमा बसेर रमिता हेर्दै बसिरहेका छन । हामी गरीब जनताहरुको भबिष्य माथि खेलवाड गरी रहेका छन । हामी गरीब जनताहरुले किन बुझ्दैनौ यस्तो कुराहरु ?
आन्दोलन नै गर्ने हो भने तिनिहरुपनि आन्दोलनको स्थान मा उभिएर आन्दोलन गर्नु पर्‍यो । तिनिहरु को सन्तानहरु पनि सडकमा आएर गरीब जनताहरु सँग आन्दोलनमा हिंड्नु पर्‍यो होइन र ? बल्ल थाहा पाउने छन कि आफ्नो सन्तानहरुको भबिष्य के हुँदै छ भनेर र आभाष होस कि सबै नेपाली गरीब जनताहरु मेरो आफ्नै सन्तान हो भनेर तर यस्तो कुराहरु हाम्रो नेताहरु मा कहिले आउँला ? यदि यस्तो कुराहरु सोच्ने भए आज मेरो देश नेपाल को स्थिती यो हालत हुने थिएन होला । आज बिदेशमा यसरी दुखी भएर बस्नु पर्दैन थियो होला ।
यसरी मुटु चर्काएर बस्नु पर्थेन होला । जहाँ गए पनि मेरो देश सुन्दर र शान्ति छ भनेर हिंड्न पाउथे होला । तर
खै म जस्तो बिदेश मा बस्ने लाखौं नेपाली साथीहरु र युवाहरु को ब्यथा हाम्रो देश का नेताहरु ले कहिले बुझ्ने हुन ?

Inside AdSense: Site maintenance on Saturday, February 16

2008-02-15T22:28:00.000-08:00

Inside AdSense: Site maintenance on Saturday, February 16

सपना भाग - २

2008-01-14T02:24:00.000-08:00

बिहानि को किरण आँखा मा पर्ने बितिकै अजय झ्ल्यस्य बिउँझीन्छ । र घडी तिर नजर लगाउछ त बिहानि को ७ बजी सकेछ । उ सदा झै समय मै स्कुल पुग्न चाहन्थ्यो । त्यसैले उ फटाफट बाथरूम तिर जान्छ ।
आधा घण्टा मै तयार भैइ उ स्कुलतिर को बाटो लाग्छ ।
अफिस् कोठा भित्र पस्ना साथ उस्को भेट प्रतिमा सग हुन्छ । प्रतिमा को अनुहार अरु दिन को भन्दा आज अलि भिन्न देखिन्थ्यो ।
केहि निराश र थकान जस्तो देखिन्थ्यो । त्यसैले अजयले उस्लाई सोध्यो के भयो प्रतिमा तिमीलाई.. ? खै के भयो म आँफैलाई थाहा छैन । राती पनि राम्रो सग सुत्न सकेको छैन ।
अहिले स्कुल छुट्टी भए पछी भनुला भनि दुबै जना आ-आफ्नो कक्षा कोठा मा लागे ।
अजय र प्रतिमा स्कुल पढ्दा खेरिकै साथी थिए । र आज एउटै स्कुल मा पढाउने गरी रहेका थिए । स्कुल छुट्टी भए पछी दुबै जना नजिकै को एउटा होटेल मा गए ।
चिया र नास्ता को अर्डर गरेपछी अजय आफ्नै कुराहरुमा हराउन थाल्यो । आफ्नै सोच मा ध्यान मग्न भयो ।
प्रतिमा ले उस्को ध्यान भङ गर्दै भन्यो होइन के भयो तपाईंलाई । किन यसरी गहिरो सोच मा डुब्नु भएको भनेर भनि र अजय ले भन्यो होइन के भन्दै थियौ तिमी ले भनेर सोध्यो ।
अनि प्रतिमाले पर देखौदै भनि उ उता बाट आएको सुमिना होइन भनेर सोधी ।
अजयले पनि उतै नजर लगाउदा सुमिना नै रहेछ। उनि सग एक आधबैसे आईमाई पनि थियो र ति दुबै जना अजय र प्रतिमा भएको ठाउँ मै आउँदै थिए । जब नजिकै आए तब अजय र प्रतिमा सुमिनालाई देखि आश्च्राय मा परे । सुमिना यो के हो? के भयो तिमीलाई? दुबै जनाले एकै चोटि प्रश्न गरे । बिरामी भएकी थियौ ?
त्यो अधबैशे आईमाई उसकी आमा रहेछ र उसले भनि थाहा छैन खै के भएको हो उसलाई । राती निन्द्रा मा पनि त्यसै चिच्याएर उठ्छ । निकै डरलाग्दो सपना देख्छु भन्छ र कति रातहरु र त त्यसै नसुती बिताउछ डर लाग्छ भन्छ । निकै डरलाग्दो सपनाहरु देख्छु भन्छ ।
सबै ठाउँमा देखाए अह केही भएन । डाक्टरकोमा पनि देखाए । डाक्टरले पनि निन्द्रा लाग्ने दबै दिन्छ र केही दिनको लागि ठीक हुन्छ । अहिले त त्यो दबै ले पनि केहि असर गर्दैन । खै कुनै पिशाचले हो कि के हो केही थाहा हुन सकेन ।
अजयले मन मनै सोच्न थाल्यो मलाई मात्र होइन रहेछ र सबैलाई यस्तै रहेछ ।
प्रतिमालाई पनि यस्तै भयानक सपनाहरुले निकै सताएको थियो र सताई रहेको छ । उसले पनि मन मनै यहि कुरा सोच्यो कि म मात्र होइन रहेछ भनेर ।
यस्ता डरलाग्दा सपनका शिकार अरु पनि रहेछन भनेर दुबै जनाले सोच्दै बसे ।

प्यारो मित्रहरु तपाईंहरुले यस्तो भयानक सपनाहरु देख्न्नु त भएको छैन नि...?
कि देख्न्नु भएको छ...? कि यस्तो सपनाहरुबाट छुटकारा पाईसक्नु भयो...? कसरी पाउनु भयो ? के गरी पाउनु भयो ? यस्तो डरलाग्दा सपनबाट छुट्कारा पाउनको लागि अजय,प्रतिमा र सुमिनालाई पनि केही उपाय बताई दिनुहुन्छ कि ?
Or यस कथालाई निरन्तरता दिन तपाईंहरु सग केही लेखहरु छन कि ?
छ भने readyshrestha6@gmail.com or mygandaki@yahoo.com मा मेल गर्दिनु होला ।

घोरेपानी - तातोपानीको छोटो परिचय

2008-01-07T01:44:00.000-08:00

म्याग्दी जिल्लाको घारा गा बि स मा पर्ने घोरेपानी नेपाल लगायत बिदेशमा पनि चर्चा पाएको सुन्दर ठाउँ हो । यहाँ बर्सेनी स्वदेशि तथा बिदेशि गरि हजारौ पर्यटकहरु आउने गर्छन । घोरेपानी को आफ्नो एउटा छुट्टै पहिचान छ । यस सुन्दर ठाउँ मा १६ थरि को लालि गुराश फुल्ने गर्छ । यस् स्थान को उचाई ३००० मि छ । यस ठाउँ बाट धौलागिरी लगायत अन्य हिमाल् को सुन्दर दृश्य देखिने भएको ले बिदेशी पर्यटक यहाँ आउन लालयित हुन्छन । घोरेपानी भन्दा ३३०० मि को उचाईमा रहेको अर्को सुन्दर पुनहिल ठाउ छ ।
यो ठाउँ को बर्णन जती गरे पनि कम नै हुन्छ । यस ठाउँ बाट बिहानि सुर्यदय देख्न सकिन्छ । यो सुर्यदय हेर्न को लागि मनिषहरु को भिड लाग्ने गर्छ ।
यो ठाउँ जाडो भएको कारणले यहाँ चिया र कफी को अति बिक्री हुन्छ । यहाँ का धेरै बसिन्दाहरुको मुख्य आयस्रोत भनेको होटेल ब्यबाशय हो ।
यस ठाउँ १२ महिना नै जाडो भएको कारणले यहाँ खेतिपाती हुँदैन । बर्षको ६ महिना हिउले ढाकी रहन्छ ।
यस् ठाउँबाट पोखरा फेवाताल सम्मको सुन्दर दिर्श्य देखिने भएकोले पर्यटकहरुको आकषण ठाउँ बन्न पुगेको छ ।
पर्यटकहरु यस ठाउँबाट तल झर्ने क्रममा चित्रे, फल्टे, र सिख गाउ हुँदै घारा गाउ पुग्छन र त्यहा खान खाने र बास बस्ने गर्छन । यो गाउ पनि सुन्दरतले भरिएको छ । यस् गाउमा बरुवाल्,खड्का थरका छेत्री जातका मानिषहरु को बाहुल्यता छ ।
यस् ठाउँ मा पनि मठमन्दिरहरु छन । यस ठाउँ मा सबै खाले खेतिपति राम्रो हुन्छ । यहाँका मनिषहरु शिक्षा तिर बिषेश चासो राखेको देखिन्छ । किन कि यहाँको बसिन्दहरुको अग्रसर् मा यो दुर्गम क्षेत्रमा पनि उच्च मा बि स्थापना गरेका छन । हाल उ मा बि मा ११ - १२ गरी ४५ बिद्यार्थीहरुले अध्यन गरी रहेका छन ।
घारा गाउ देखि ओरालो लागेपछी नेपालको ठुला नदिहरुमा पर्ने काली गण्डकी नदी मा पुगिन्छ । यस् नदिमा नुहाएपछी मान्छे शुद्ध भैइन्छ भन्ने धार्मिक भनाई पनि छ । यस नदी तरेपछी तातोपानी भन्ने सुन्दर बजारमा पुगिन्छ । यो बजार काली गण्डकी को किनार मा रहेको छ । यहाँ पनि पर्यट्कहरुको घोरेपानि मा भन्दा कम हुँदैन । यस ठाउँ मा प्रकृतिक तातो पानी को मुहान छ ।
संसार को सबै भन्दा गहिरो खोच वा अन्धो गल्छि यस् क्षेत्रमा भएको कारणले पनि यो ठाउँ स्वदेश तथा बिदेशमा प्रख्यात छ ।
यस् तातो पानी कुण्डमा नुहाउने र घन्टौ सम्मा बसेर आनन्द लिने गर्छन ।
यस् तातो पानी मा हप्ता दसदिन सम्म नुहाउदा बिभिन्न किसिमका रोगहरु निको हुन्छ भन्ने भनाई पनि छ । यस ठाउँ मा थकाली जातिको बहुल्यता छ ।
यसपछी पर्यटकहरु यस ठाउँ को आनन्द लिदै जोमसोम हुँदै मुक्तिनाथ तिरको उकालो लाग्ने गर्छन ।
राजु बरुवाल
vijaya_baruwal2000@yahoo.com

Inside AdSense: Happy holidays from the AdSense team

2007-12-26T06:57:00.000-08:00

Inside AdSense: Happy holidays from the AdSense team

2007-12-13T02:25:00.000-08:00

पानीको धर्म नै बग्नु हो

2007-12-03T21:23:00.001-08:00

प्रिय सिन्धु
हिजो राती सपनाको कुरा गर्छु ल ! त्यो सपनाको संसार कति निर्दोश छ त्यहाँ सबै सम्भव भएको देखिन्छ । यसको बणन गर्दा अलौकिक अनि अवस्तबिक संसारमा खुशीयाली सगरमाथा चढेको थिए तर झस्केर बिपनाको माझेरिमा उत्रदा भुइचालो गएको महसुश गरे । एक झुन्ड अभिलाषिहरुको पन्क्तिमा म अटाएको थिए । दुरदराजमा अस्ताउन लागेको क्षितिजको गर्भ्ह बाट अस्वगामिनिले लगाम कसिन टापको टकटकले त्यो झुन्डमा कौतुहलता बढायो, शरिर सचेत र मानसिकतामा अवचेतना फिजियो । परिक्षाको घडी थियो त्यो । मुटुहरु सकृयातापूर्वक ढुकढुक गरिरहेको सुन्थे कानहरुले ।

कौतुहलहरु चिर्दै र भ्रमहरु पखाल्दै ति अस्वगमिनी मेरा सामु उत्रीन । अन्जुलिभरको रातो गुलाफहरु मेरो सामुन्ने अर्पित भए मानौ कि म कुनै देवपुरिबाट ओर्लिएको थिए । प्रणयका लागि । गलामा ति परिले उनेका पुष्पगुच्छाहरुले काधैमै पुष्पबाटिका अडेको महशुस् गरे । थाहा छ तिमीलाई ति अस्वगामिनी परी को थिइन ? तिमी थियौ । हो, ति प्रेमफुल सजाउन तिमी नै आएकी थियौ । तर स्पष्ट म भनिदिन्छु यो सपना सपनै रहोस् । वास्तवबिक जीवनमा यो सम्भव छैन, त्यो सपनाको रील चुडिनु पर्छ । अनि तिमी बदलाको बाटोमा नहिंड्नु है । भन्छन बदलाको बाटोमा हिंड्नु अघी नै दुईवोटा चिहान खान्नुपर्छ ।
धेरै खुशीको चाहनाले गर्दा वर्तमानको खुशी समप्त हुन्छ भनेर कसैले लेखेको छ आत्मकथामा । अल्वट कामुले भने झै मनिष र उसले बाचिको जीवनको समायोजन नै वास्तबिक खुशी हो । तिमी कल्पनामा हराएर अब्यवहारिक बन्दै गएकी छौ । हेर ! मेरो वास्तबिक जीवनको कुरा गर्छौ भने म सँग ति खुशीहरु छैनन जस्ले तिम्रो कल्पनाको ठम्माइमा जस्तै तिम्रो भबिष्यलाई सुन र सुगन्धको लेप लगाउन सकुन । मैले आफ्नो जीवनको चक्कालाई हाम्रो भेट पूर्व नै कुनै दिशामा मोडिसकेको थिए । अव हामी एकै रथका यात्री बन्न नसक्ने कारण यही हो ।
मनिषहरु खुशी छैनन र नै खुशीको कामना गर्ने हुन । म आफ्नो ब्यबाहरमा खुशी छैन होला, तिमी आफ्नो बर्तमान प्रती खुशी छैनौ होला तर यो खुशी स्वयम सापेक्षिक छ । भर्खरै एउटा पत्रीकामा पढेको थिए - विवाह भनेको रेष्टुरेण्ट जानु जस्तै हो जहाँ तपाईंले जे चाँहीएको छ मगाउनुहुन्छ तर तपाईं छेउमै रहेको मानिसले केही नौलो खानेकुरा खाएको देखेमा तपाईंलाई त्यही खान पाए हुन्थ्यो जस्तो लाग्न सक्छ । तितो र अश्लिल पनि होला, यसमा सत्यताको ठुलै अङ्स् निहित छ तर मेरो मतमा त्यो लोभलाई विलापको पूर्वचेतावनीकारुपमा उखेलेर फ्यक्नुपर्छ सबैले । विश्वास छ मलाई छिट्टै नै तिम्रो स्वप्नाकास्मा जुन उदाउनेछन अनि तिमी आनन्दले आलोकित हुनेछौ, जुनजस्तै दिप्त हुनेछौ ।
Inside AdSense: Saving your advanced reports for later
स्वप्न परी ! तिमी मेरो लागि सपना र भ्रम मात्र हौ र म पनि उस्तै । प्रिय छौ तिमी, तर चुम्न नमिल्ने गरी । ठीक दुरदराजकी चन्द्रमा जस्तै । जस्लाई म हमेशा देख्न रुचाउछु तर छुने कल्पना भने गरी रहेको हुन्न । यता म जिम्मेवारीहरुको पहाड्ले थिचिएको छु, मेरो उपस्थिती मात्रै पनि कसैको लागि जीवनको आधारको शिवीर बनेको छ । बढी के भनौ मेरा हातहरु कसैले बलियोसँग समाएको छ । यात्रामा म अघी परे डोर्‍याउछु र पछी परे पछ्याउछु । यही नै जीवन हो स्पस्ट र निर्दिश्ट । मलाई माफ गर ।
भुलवस् हुन गएको असमझदारिका लागि म जुनि-जुनिसम्म ॠणी रहनेछु । पुनस्च मेरा गल्तिहरुलाई माफ गर्नु । यस्लाई एउटा नियमित आकास्मिक्ता ठान्नु । तिम्रा लागि सम्भावनाको क्षितिज आकाशभन्दा फराकिलो छ । ढुङ्गा होइन धर्तिको शालिग्राम टिप्नु, सागरको मोती टिप्नु, आकाशको जुन टिप्नु । शितलता पए पनि पानीलाई पट्याएर खोकिलामा राख्न सकिदैन । पानीको धर्म नै बग्नु हो । मलाई पानी सम्झनु र चित्त नदुखाउनु है पानी बगेर गयो भनेर ।

तिम्रो प्रसम्शक् /शुभचिन्त्क
आभा नेपाली
aabhanepali@yahoo.com

मलाई माफ गर ......

2007-11-03T22:43:00.000-07:00

यो संसार पनि बिचित्रको छ । यो संसार भित्र हामी रुम्मल्ली रहेका छौ । केही पाउनलाई भौतारी रहेका छौ र केही पाउनको लागी केही गुमाई रहेका छौ ।
खै कहाँ बाट कसरी बिस्तार गरु यो बिचित्र संसार भित्र केही पाउनको लागी रुम्मली रहेका यि मनका गाठाहरु ।
त्यो दिन सम्झन्छु, त्यो क्षण सम्झन्छु र सम्झन्छु ति पलहरु। कति खुशी थियौ हामी त्यो दिन क्षण र ति पलहरुमा । तर आज ति सब खुशीहरु चकानाचुर भएको छ । शिसा झै टुक्रीएको छ ति हाम्रा सपना र कल्पनहरु ।
यसमा न तिमी खुशी छौ न त म । खुशीको छनक भएको मुहारमा आज दुख र पिडाहरुले भरिएको छ र मुटु भरि आलो घाउमा नून खुर्सानी पर्दाको चोट सरी चोट सहेर बाच्नु परेको छ । तर म बिवस् छु ति चोट हेर्न र सहन ।
तिम्रा ति मोतिका दाना सरी आशुहरु पुछन सकी रहेको छैन । तिम्रो त्यो रोदन्, चोट र पिडाहरु नचाहदा नचाहदै पनि टुलु टुलु हेरेर बस्न वाध्य भएको छु । तिमी बुझ्छौ मेरो बिवस् र वाध्यतालाई । एक निर्जिव बस्तु सरी तिम्रो पिडाहरु टोलाएर हेर्नु बाहेक मैले केही गर्न सकेको छैन र सोच्न सकिरेह्को छैन । मेरो यो मौनतालाई बुझ्छौ होला र बुझ्ने कोशीस् गर । गल्ती मेरो हो - दोष मेरो हो । यो स्थिती को सिर्जना नै म बाट भएको हो । त्यसैले सक्छौ भने मलाई माफ गर । हुन त म माफ माग्ने लाएक को पनि छैन । तर पनि म तिमी सग माफि को भिग मागी रहेको छु ।
प्लिज मलाई माफ गर्...मलाई माफ गर ...मलाई माफ गर ......
Inside AdSense: Add taxes to your task list

सपना, भाग - १

2007-10-01T21:49:00.001-07:00

औसी को रात थियो । चारै तिर सुनसान र चकमन्न थियो । त्यो सुनसान रातमा कता कता झ्यौकिरी को किर्-किर आवज र कता कता लाटोकोशेरो को आवज थियो । त्यही सुनसान रातमा अजयको पाइलाहरु घरतिर लम्की रहेको थियो । घर तिर जादा जादा अचानक आकाशमा बिजुली चम्कियो र निकै पानी पर्ला झै गरी आकाश गर्जियो ।
अजय ले माथि आकाश तिर नजर लगायो तर आकाश त निकै सफा छ । त्यस्तो पानी पर्ला जस्तो त देखिदैन यस्तै उस्ले मन मनै सोच्यो र पाइला अगाडि बढाउन थाल्यो । तर केही पाइला अगाडि बढाउन लागेको थियो झन निकै जोडले आकाश गर्जिन थाल्यो । अब भने अजय को मन मा केही डर र त्रास् लाग्न थाल्यो । आजय को पुरै शरिर ढक्क फुलेर आयो मुटु को धद्कन बढन थाल्यो । अब उ हिड्न छोडेर छिटो छिटो दौडिन थाल्यो ।
जब उ केही अगाडि पुगेको थियो तब आकाश बाट आगोको ज्वालाहरु बर्ष न थाल्यो । आकाश बाट झरेका आगो को ज्वालाहरु जताततै सल्की रहेको थियो । अब अजयलाई चारै तिर बाट आगो ले घेरी सकेको थियो । उ त्यहाँ बाट निस्कने कुनै बाटो थियन । उस्ले आज मेरो अन्तिम दिन रहेछ भनेर सोच्न थाल्यो । तर अचानक आगो को ज्वाला भित्र अजय ले एउटा सानो बालक देख्यो । त्यो बालक तेही आगोको ज्वाला भित्र खेलिरहेको थियो । बिस्तारै त्यो बालक आगो को ज्वाला सगै अजयको नजिक जान थाल्यो । जब नजिक पुग्न थालेको थियो तब अजय को होस् उड्न लागि सकेक थियो ।
नजिकै पुगेर त्यो बालक ले हातको ईशारा गर्‍यो । उस्को हातको ईशारा गरेको तिर अजय ले आँखा घुमउदा एउटा जलिरहेको ठुलो रूख उ माथि ढल्दै गरेको देख्यो । अजय जोडले चिचायो । चिचाहट सगै उस्को निन्द्रा पनि खुल्यो । उस्को पुरै सरीर पसिना पसिना भएको थियो । पसिना ले उस्को कपडहरु पनि सबै निथुरुक्क भिझेको थियो । उस्ले भित्ता मा टिक टिक आवज आएको घडी तिर नजर घुमायो बल्ल रात को ३ बजेको रहेछ । मतलब बिहानि हुन अझै केही समय बाकी थियो । उ उठेर पानी पियो र नजिकैको कुर्सिमा बसेर सिगरेट पिउन थाल्यो । उस्लाई २-३ महिना देखि यस्तै भैरहेको छ र यस्तै डरलाग्दो सपना देख्दै आएको छ । उस्ले आज डाकटर सग यस समन्धी सल्लाहा गर्ने कुरा सोच्दै त्यतिकै त्यही कुर्सिमा फेरी निदाउन थाल्यो । क्रमस....

प्यारो मित्रहरु अब अजयको दिन कस्तो होला र के होला भनेर, के तपाईं लेख्न्न चाहनु हुन्छ... ? ? ?
यदि लेख्न चाहनु हुन्छ भने naresh_shrestha99@yahoo.com or readyshrestha6@gmail.com मा मेल गर्दिनु होला ।
मेल गर्दा आफ्नो पुरा नाम पनि लेखिदिनु होला है ।

Inside AdSense: Add taxes to your task list

हृदयको दियो जगाऔ

2007-09-30T21:35:00.000-07:00

नेपालमा आइए बिए पढेर पनि काम नपाई घरको न घाटको भएकाहरु, साहुको ॠणले गैरिखेत भर्सेला परी बिचल्लिमा परेकाहरु, बाबा आमा र जाहान छोरा छोरीका कलैटी परेको मुहारमा हासो ल्याउन घर्, ओडापैरी, दुई छाक खानैको लागी अनि परिवर्तनको लागी बिदेशिने नेपालीहरु को सख्य लाखौं भैसकेको छ । स्वदेशमा उधोगधन्दा नहुनु सरकारी सेवामा सधैं सोर्से फोर्स, नाताबाद्, कृपाबाद्, राजनीतिकर्मीहरुको राइदाइ हुँदा सोझा साझा निमुखा युवपिढिको लागि बिदेश जाने रहर नभएर बाधेत्ता भएको छ । सरकारी कोटामा जापान्, अमेरिका, अस्टृलिया, जानेहरुलाई अपबात छोडेर भन्नु पर्दा खाडी र मलेसियामा होमिने नेपालीहरु अक्सर निम्न मध्यमबर्गिय नै छन । बिदेश प्रबेश गर्नुपर्ने समस्याको कहाँनी यहाँ पठाउने शैली, मेनपावर एजन्शी, ब्यक्ती दलाल अबैध धन्दाहरुको बयान गर्ने हो भने फेहरिस्त लामो हुन सक्छ । जे जस्तो प्रकृयाबाट घरखेत बन्धक राखेर आएका नेपालीहरुको जीवनस्तर साचै यहाँ मेनपावर दलालहरुले बताएको सुबिधा अनुसार कै छ त? स्वदेशमा एउटै कुवाको पानी खानेहरु राष्ट्रिय भावना छातीभरि सँगल्नेहरु यहाँ परदेशमा आपसी प्रेम सहयोग भाइचारा अनि दया माया बाडचुड गरी रहेका छन त ? कस्तो छ नेपाली युवाहरुको स्थिती ? आज जो कोही नेपाली बौदिक बर्गले आफ्नो कलमको माध्यमबाट यहाँका शोषण जाली, ढाटिछली, बदमासिहरुलाई जस्ताको तेस्तै लेखन माध्यमबाट भए पनि प्रकाशित गरेर प्रबाशी नेपालीहरुलाई एउटै माया प्रेम र दर्हो नियममा चल्न आग्रह गर्छु ।
साच्चै यहाँ कत्तारमा रहेका डेड्लाख भन्दा बढी नेपालीहरु कुनकुन पेशामा कसरी आफ्ना जीवन कातिरहेका छन्, कुन नेपालीलाई कस्तो आन्याय परिरहेकोक छ, बिदेशको बिरानो बस्तिमा प्यारो परिवारलाई छोडेर आइसकेपछी पनि एउटा गरीब निमुखा युवालाई अर्को त्यस्तै युवाले किन भाइचाराको सम्बन्ध नराखी खाली जसरि हुन्छ ठगी खाने भाडो बनाउछ । उहि पुरानो सामान्ती सस्कर हामी तमाम युवाहरुमा किन झान्ङी रहेको हो? आखिर हामी राज्यबाट ठगिएकाहरु कर्मले धोका दिएकाहरु, समस्या ले सताएकाहरु आपशी दुखलाई खोकिलामा राखी सुनगाभा फुल्ने पाखाका हामीहरु यो तातो उजाड खाडीमा किन अर्कालाई कङ्गाल बनाउन अनेक छल कपट गर्छौ ? वास्तवमा यो सोचनिय बिचारणिय कुरा छ ।
त्यसै ले साथी हो यस्ता कुराहरु आफ्नो मन बाट निकालौ,हामी परिवर्तन हौ, आँफैले आफुलाई सुधारऔ, कसैले कसैलाई दोषारोपर्ण नगरौ । आउनुहोस् मिलौ एक ढिक्का हौ । सगरमाथाको देश नेपाली हामी बुद्ध,सिता र भुर्कुटिको मार्ग हिंडेर नेपाल आमाको मुहार अझ सिनग्ध्, शालिन र लालिगुराश झै सौन्दर्यमय बनाऔ । प्रेम रोपेर शान्ति सहयोग र दयाको सयपत्री रोपेर हृदयको दियो जगाऔ ।
साभार - राजधानी (गणेश ढकाल)

मित्र लाई पत्र

2007-07-02T02:49:00.000-07:00

प्यारो मित्र ..............मा
म दुखी मित्र को तरफ बाट अनगिन्ती
सम्झना का कोशेलिहरु .....................
मित्र हुन सक्छ तपाईं म देखि धेरै रिसाउनु भयो होला ।
के गर्नु प्रदेश को ठाउँ यस्तै रहेछ । जती बेला जहाँ जाउ भन्छ जानु पर्दो रहेछ ।
आफ्नो देश मा बेरोजगारी भएपछी बिदेशिनु पर्‍यो ।
बिदेशिन त कसलाई नै मन लाग्छ र ? सधैं आफ्नै सङ्गीहरु सग रमाइलो गरी बस्न मन लाग्छ । आफ्नै गाउको पाखा पखेराहरुमा सुशेली बजाउदै हिंड्न मन लाग्छ । तर के गर्नु दिनहरु यसरी नचल्दो रहेछ । केहि गर्नु पर्दो रहेछ र केहि गर्नको लागि केही गुमाउनु पर्दो रहेछ । त्यसैले आज म आफ्नो सङ्गी को माया, पाखा पखेराहरु क माया गुमाउदै परदेशिनु परेको छ । ति हरिय डाडा-काडा, ति पाखा-पखेरुहरु, कल कल निरन्तर बगी रहेको त्यो नदिहरु, छम्-छम गरी झरि रहेका ति झरनाहरु सम्झिदै आज मरभुमि को देशमा आफ्नो पसिना बगाउनु परेको छ । । के गर्नु ति रमाइला पाखा-पखेरुहरु, नदि-नालाहरु र ति झर्नाहरु सम्झदा आँखाबाट आशु बर्षन्छ । हुन सक्छ मित्र आज सम्म मैले जानी न-जानी तपाईं को मुटु मा
कुनै चोट पुराए होला । यसमा म तपाईं सामु माफ माग्छु र एउटा असल मित्र को नाताले माफ दिन पनि अनुरोध गर्छु ।
आज म मेरो आफ्नो ब्लगमा केही कुराहरु लेखेको छु । आशा छ हजुर ले पढि दिनुहुने छ भनेर ।
मलाई थाहा छ मित्र सधैं हासि-हासी कुरा गर्ने साथी एक्कासी बेपत्ता हुँदा मुटु मा कस्तो पिडा हुन्छ भनेर ।
सधैं कुरा गरी रहेको साथी एक दिन कुरा गर्न नपाउदा र एक पल देख्न नपाउदा कस्तो पिडा हुन्छ , त्यो छेणिक समय पनि कति लामो हुन्छ भनेर र् कति उकुस् - मुकुस् हुन्छ है र त्यो पल बिताउन पनि ।
अहिले त यो के नै हो र मित्र ? भाविको दिनहरुमा के कस्तो बाधा र अडचनहरु आउने हो र के हुने हो त्यो त देख्न बाकी नै छ ।
त्यसैले त्यस्तो बाधाहरु आउन नदिनको लागि मित्रता प्रती बिश्वास गर्नु पर्‍यो, मित्र को भावनाहरु बुझिदिनु पर्‍यो र कहिले पनि अबिश्वास मह्सुस् गर्नु भएन ।
हुन त यो सबै परस्थितीहरु हुने नहुने भनेर भाग्य मा नै लेखेको हुन्छ । भाग्य मा जस्तो लेखेको छ त्यो त भोग्नु नै पर्छ ।
आज हामी जुन ठाउँ र स्थिती मा छौ त्यो कायमै पनि हुन सक्छ, यो भन्दा बढी नजिकन पनि सक्छौ र पछी गएर आफु-आफुमा अन्जान पनि हुन सक्छौ ।
तर जस्तो सुकै ठुलै बाधा र अडचनहरु आइ परेता पनि म तपाईं को माया भुल्ने छैन । म तपाईं को माया पाउन ति बाधाहरु सग सामना गर्नेछु । यदि तपाईं ले साथ दिनु भयो भने। यदि जीवन मा तपाईं म देखि टाढा भएपनि म बाट तपाईं प्रती त्यती नै माया हुनेछ जुन अहिले छ ।
तपाईं को हर पाइलाहरु सफलता को शिखर चुम्न सकुन र तपाईं को जीवन मा मलाई जस्तो कुनै बाधाहरु नआउन भन्ने कामना पनि दिन्छु र दिइरहनेछु । ल त मित्र अरु के नै लेखु र । म बाट तपाईं प्रती कहिले पनि मित्रता को माया कमि हुने छैन र कम पनि नसम्झ्नुस् ।
म जती नै टाढा भए पनि म बाट त्यती नै माया रही रहने छ र अन्त मा तपाईं को जीवनमा सफलता को लागि भगवानसग
बारम्बार प्रथाना गरी रहने छु ।
उहि तपाईं को दुखी मित्र
..........................

समयले

2007-06-26T02:22:00.000-07:00

दुखेको मुटुलाई म अरु कति दुखाउ
भन्नलाई साह्रै गार्हो परेको छ
मन को ब्यथा कति मनमै लुकाइ राखु
भन्नलाई डर लागिरहेको छ
प्रफुस्ट पार्न आट त गरेको थिए
तर उसको सामु प्रकट गर्न सकिन
मनको ब्यथा मनमै राख्दिन भनेको थिए
तर समय ले निकै लामो फड्को मारी सकेछ

केही कविता तथा मुक्तकहरु

2007-05-12T10:11:00.000-07:00

फुल् भन्दा सौन्दर्य अरु केही छैन
समुन्द्र भन्दा गहिराइ अरु केही छैन
अब तपाइ को के तरिफ् गरु मित्र
तपाइ जस्तो असल मित्र अरु कोही छैन

<><><><><><><><><><><><><><>

प्रेम तिमी सग नगरु त
म अरु के नै गरु
यो ज्यान तिम्रो नाम नगरु त
म अरु के गरु
तिमी जिन्दगी हौ मेरो
तिमी बिना नमरे म अरु के गरु

<><><><><><><><><><><><><><>

कती विबस छन मानिस
भग्यको अगाडी
कति टाढा छन सपना हरु
वास्तबिक् को अगाडी
कोही पिडाले ग्रसत् भएको मुटुलाइ सोधी हेर
कती तडपिन्छ यो दिल ( मुटु) मित्रताको अगाडी

<><><><><><><><><><><><><><><><>

तिमी मेरो नजर् बाट टाढा हुन सक्छौ,
तर मेरो धद्कन बाट सक्दैनौ
तिमी मेरो सामुबाट टाढा हुन सक्छौ,
तर मेरो सम्झाना बाट सक्दैनौ
हुन सक्छ म तिम्रो लागी केही होइन,
तर तिमी मेरो लागी everything.....
<><><><><><><><><><><><><><><><><>

भगवान सग एक फुल मागे,
तर वाहाले एउटा बगैचा नै दिनुभयो
भगवान सग एक थोपा पानी मागे,
तर वाहाले समुन्द्र नै दिनु भयो
भगवान सग एक सच्चा मित्र मागे,
तर वाहा ले तपाइलाइ दिनु भयो
मात्र तपाइलाइ .............

<><><><><><><><><><><><><><><><><>

सम्झना का लहरहरु ले पोल्छ छाति, त्यसैले लाग्छ बिर्सिएकै जाति
हिडी रहेको थिए सुर्यदयको प्रकाशमै, कति चाडो भैगएछ राति
बिगत का यादहरु ले सताउन थाले पछि, यो मन किन हुन्थ्यो र खुशि
मुटु भरि दु:ख नै दु:ख भएपछि
जिउने रहर कसलाई लाग्छ र अति......... नरेश

==><==><==><==><==><==><==><==><==><==><==><

जिन्दगीमा धेरै रोए,
अब त आशु आउने मुहान पनि सुकि सकेछ
जिन्दगीमा धेरै दु:ख पाई सके
अब त सुख पाउने आशा पनि हराई सकेछ ।

==><==><==><==><==><==><==><==><==><==><==><

जिन्दगी........

2007-05-10T09:20:00.000-07:00

लेख्न्न त मलाई कहाँ नै आउछ र । तैपनी सबै साथीहरु ले आफ्नो ब्लग बनाएको देख्दा मलाई पनी केही लेख्न्ने रहर जाग्यो। त्यसैले जानी नजानी २-४ अक्षरहरु कोर्ने प्रयास गरेको छु । पहिलो चोटी या पहिलो प्रयास मा अनेक गल्तीहरु होलान । यसमा हजुरहरुले केही सुझाब दिनुहुन्छ भन्ने पुर्ण आशा गरेको छ ।
जिन्दगी..........
यो जिन्दगी पनी अचम्मको छ । यो जिन्दगीको समय अती छोटो छ र निरन्तर छोटीदै पनी छ तर याहा गर्नु पर्ने धेरै छ । कहिले मिलन त कहिले बिछोड मा , कहिले हासो र कहिले पिडामा जिउनु पर्न । अझ कहिले त अति दर्दानाक पिडाहरु सहेर पनि बाच्न परिरहेको छ यो जिन्दगीमा ।
त्यसैले मेरा सथीहरु भन्छन्...............
आशु हासोको सङगम हो जिन्दगी, पाउनु गुमानु पनि हो जिन्दगी, फुले पछी झर्नै पर्ने हो जिन्दगी, काडै काडा मा भएपनि जिउनु पर्न जिन्दगी । मिलन पछि दर्दानक बिछोड पनि जिन्दगी, जन्म पछिको मरन पनि हो जिन्दगी र आज आफ्नै भोली पराय पनि हो जिन्दगी ।
यि कुराहरु सुन्दा र पढ्दा म त झन निकै अन्योलमा पर्छु । आखिर यि कुरहरु कटुसत्त्य नै हुन । झन् मेरो यो जिन्दगीको त न कुनै परिवेश नै छ न कुनै मह्त्त्व र न कुनै लक्ष्य नै । एउटा अर्थविहीन जिन्दगी जि रहेको छु । त्यसैले म यो अर्थाविहीन जिन्दगीमा किन बाची रहेको छु र अब लाग्छ मेरो यो अर्थ बिहिन जिन्दगी को अन्तीम यात्रा पनि नजिकै आइसकेको छ । खै अब यो मेरो अर्थविहीन जिन्दगीको यात्रा कहा गएर कस्तो परिस्थिती मा गएर पुणविरामलाग्ने हो थाहा छैन.....थाहा छैन